W wyniku kolejnych aresztowań, a następnie śledztwa ujawniono kierowniczą funkcję Marii w konspiracyjnej łączności. Dnia 5 lipca 1943 r. nazistowski sąd doraźny skazał ją na karę śmierci. W związku z działalnością wywiadowczą Marii nie podlegało to sądom policyjnym, lecz wojennym. Ostatecznie jej sprawę skierowano do Trybunału Ludowego w Berlinie. Oczekując na rozprawę, przebywała w więzieniu w Lipsku do momentu wyzwolenia przez wojska amerykańskie 19 kwietnia 1945 roku.
Do października 1945 r. przebywała w obozach wojskowych w Northeim i w Burgu pod Darmstadtem. Pracowała jako asystentka oficera amerykańskiego w misji UNRRA. Po wojnie w 1947 roku uzyskała dyplom ukończenia studiów na uniwersytecie w Sheffield w Anglii, w ramach stypendium British Council.
W lipcu 1949 wyszła za mąż za Franciszka Kaniewskiego. Od końca lat czterdziestych, na polecenie rządu londyńskiego przebywa w kraju. Została zatrudniona na Akademii Ekonomicznej jako lektorka języka angielskiego, angażowała się w społeczną działalność m.in. Fundacji Sue Ryder (wspierającej weteranów) i Studium Polski Podziemnej w Londynie.