W 1920 roku został ewakuowany z Rosji, przebywając na emigracji w Imperium Osmańskim (1920–1922), następnie w Królestwie Serbów, Chorwatów i Słoweńców (1922–1924). 10 grudnia 1924 roku został dowódcą utworzonego w Debarze rosyjskiego oddziału, który w tym miesiącu przekroczył albańską granicę w celu wsparcia obejmującego władzę prezydenta Ahmeda Zogu, panującego następnie jako król Zog I. Dołączył do armii albańskiej jako kapitan (kapiten), awansując dnia 28 listopada 1927 roku na stopień majora (major), będącym ówcześnie najwyższym stopniem wojskowym w albańskiej armii. Dekretem króla został mianowany inspektorem kawalerii, od 1931 roku należał do najbliższego kręgu władcy.

Przygotowywał plany obronne przeciwko włoskiej inwazji na Albanię w 1939 roku, po klęsce Albanii wyjechał do Persji. W 1941 roku zaczął współpracę z Piotrem Krasnowem oraz z Niemcami. W latach 1942–1945 był przewodniczącym Muzułmańskiego Komitetu Wyzwolenia Kaukazu, następnie dowodził jedną z północnokaukaskich grup bojowych w Waffen-SS w stopniu Waffen-Standartenführera. Po II wojnie światowej uniknął ekstradycji do Związku Radzieckiego;