W połowie lat 40. orkiestra zaczęła skłaniać się ku rhythm and bluesowi, zachowując jednak jazzowe brzmienia. W 1944 zaangażował wokalistę bluesowego Wynoniego Harrisa, z którym orkiestra nagrała utwór Who Threw the Whiskey in the Well. Mająca premierę w 1945 piosenka stała się największym przebojem zespołu. Przez osiem tygodni utrzymywała się na pierwszym miejscu listy R&B „Billboardu”. Osiągnęła także siódmą pozycję na liście „Hot 100”. Po odejściu Harrisa nagrał kolejny przebój Shorty's Got to Go, w którym sam śpiewał. Niedługo potem, ale jeszcze w 1945 zatrudnił Ruth Brown, która jednak po miesiącu odeszła, rozpoczynając karierę solową. Ostatnim dużym przebojem orkiestry była piosenka I’m Waiting Just for You, śpiewana przez Annisteen Allen. W 1951 utwór dotarł do drugiego miejsca na billboardowej liście R&B i dziewiętnastego na „Hot 100”.

W 1954 na krótko objął orkiestrę nowojorskiego Apollo Theater. Rok później wycofał się życia estradowego. Ostatnich nagrań dokonał w 1960. Później zajął się działalnością wydawniczą. Przez pewien czas był także rzecznikiem wytwórni whiskey.

Zmarł w wieku 56. lat. Przez szereg lat zmagał się z chorobą wątroby. Został pochowany na Ferncliff Cemetery and Mausoleum w Hartsdale w stanie Nowy Jork.