Domagał się, aby literatura pełniła funkcję publiczną, odrzucał skupianie się wyłącznie na funkcjach estetycznych. Krytykował także Maironisa, Šatrijos Raganę i innych za to, że w ich dziełach stale przewijały się obrazy i symbolika religijna. Matulaitis tłumaczył także dzieła literatur obcych na język litewski. Najbardziej znanym z jego przekładów jest tłumaczenie powieści Spartakus Raffaello Giovagnolego (1904)Red. J. Girdzijauskas, Lietuvių literatūros istorija: XIX amžius, Vilnius: Lietuvių literatūros ir tautosakos institutas. ISBN 9986513693, s. 219, 552..
Pod wpływem pozytywizmu Matulaitis opublikował kilka przekładów prac popularnonaukowych, w tym podręczników chemii i geologii. Publikowanie tego typu tekstów edukacyjnych było powszechne wśród litewskich działaczy tamtego okresu. Zainteresował się również historią. W 1899 r. wydał broszury na temat poddaństwa oparte na pracach Kazimierza Kellesa-Krauza, w 1901 r. na temat rewolucji francuskiej, bazując na pracach François Migneta i Wilhelma Blosa, a w 1904 r. na temat starożytności klasycznej, opierając się na pracach Roberta Wippera. Opublikował dwie oryginalne prace na temat historii Litwy: o masakrze w Krożach w 1895 r. i o położeniu Litwinów pod władzą carów w 1897 r.