W jego części wschodniej znajduje się jezioro Glitis zajmujące obszar 19 ha, natomiast oś rezerwatu stanowi potok Viešvilė o długości 21,4 km, z czego przez teren rezerwatu przebiega jego 15-kilometrowy odcinek.
Na terenie rezerwatu Viešvilė występuje szereg objętych ochroną siedlisk wymienionych w Załączniku I dyrektywy siedliskowej, w tym siedliska priorytetowe zajmujące ponad 75% obszaru rezerwatu – bory i lasy bagienne (91D0*), bagienne liściaste lasy Fennoskandii (9080*), zachodnia tajga (9010*), torfowiska wysokie z roślinnością torfotwórczą (7110*) oraz łęgi wierzbowe, topolowe, olszowe i jesionowe (91E0*).
Współcześnie teren wykorzystywany jest w celach naukowo-badawczych, edukacyjnych oraz dla monitoringu środowiska, a także – w ograniczonym zakresie – w turystyce krajobrazowej. Do głównych zagrożeń dla rezerwatu zalicza się wysychanie i zarastanie obszarów podmokłych, wkraczanie gatunków inwazyjnych (np. jenotów azjatyckich i norek amerykańskich), kłusownictwo oraz wycinkę lasów na terenach sąsiadujących z rezerwatem.