W marcu 1947 został wybrany wiceprezesem Polskiego Związku Szermierczego. 26 października tego roku na nadzwyczajnym Walnym Zgormoadzeniu PSZ ponownie został wybrany wiceprezesem. 12 grudnia 1948 został wybrany prezesem Polskiego Związku Szermierczego. 19 lipca 1950, po przekształceniu PZS w Społeczną Sekcję Szermierki Głównego Komitetu Kultury Fizycznej, został jej przewodniczącym. W czerwcu 1957 został wybrany prezesem reaktywowanego Polskiego Związku Szermierczego. Pełnił również funkcję wiceprzewodniczącego Prezydium Polskiego Komitetu Olimpijskiego.
W lutym 1948 został szefem sztabu Komendy Głównej Powszechnej Organizacji „Służba Polsce”.
Działalność społeczną łączył z pracą naukową jako zastępca dyrektora Instytutu Naukowego Kultury Fizycznej i kierownik Pracowni Teorii Sportu INKL oraz pracownik naukowy Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie. Ogłosił ponad 150 publikacji, które stanowiły podstawę rozwoju teorii sportu w Polsce, metodyki treningu oraz adaptacji metod naukowych dla potrzeb sportu.
Był także nauczycielem masażu i autorem publikacji z masażu sportowego. Został uhonorowany tytułem Historycznego Członka Klubu „Ludzie Masażu”.