W listopadzie 1939 zorganizował na terenie Grodziska Mazowieckiego tajne komplety gimnazjalne i licealne, jak również kursy z programem politechniki, na których wykładał matematykę i fizykę. Należał do podziemnej organizacji – Korpusu Bezpieczeństwa. Podczas wojny był też asystentem Mieczysława Wolfkego w Państwowej Wyższej Szkole Technicznej.
31 maja 1946 roku zmienił nazwisko z Kessel na Łaniecki. Po wojnie był związany z Głównym Instytutem Fizyki Technicznej. W Szopienicach zorganizował produkcję suchych prostowników na skalę półprzemysłową. Od 1947 pracował na stanowisku adiunkta w Zakładzie Radiologii, a następnie w Zakładzie Fizyki Elektronowej Politechniki Warszawskiej. W 1952 został zastępcą profesora Politechniki Śląskiej i profesorem Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Warszawie. W roku akademickim 1959/1960 był profesorem nadzwyczajnym w Katedrze i Zakładzie Fizyki Ogólnej Politechniki Warszawskiej. W latach 1961-1962 był przewodniczącym oddziału warszawskiego Polskiego Towarzystwa Fizycznego.
Został pochowany na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie (sektor ALD, rząd 1, numer 67).
Przypisy
Bibliografia