W 1805 roku Krummacher opublikował swoje popularne przypowieści. Po upadku Uniwersytetu w Duisburgu w 1807 roku pracował jako pastor w Kettwig an der Ruhr (dziś: Essen), gdzie jego imieniem nazwano „Krummacherstrasse”. Od 1812 roku pełnił funkcję generalnego superintendenta Anhalt-Bernburg. Jego zięć, malarz Wilhelm von Kügelgen, stworzył literacki pomnik czasów Krummachera w Bernburgu w słynnych Jugenderinnerungen eines alten Mannes, w których nazwał Friedricha Adolfa Krummachera Ätti. W 1824 r. został proboszczem parafii św. Ansgarii w Bremie, gdzie w 1843 r. przeszedł na emeryturę i zmarł dwa lata później.
Krummacher pozostawał pod wpływem Johanna Gottfrieda von Herdera i Matthiasa Claudiusa i należał do ruchu odrodzenia (, który był krytyczny, a nawet wrogi racjonalizmowi. W Duisburgu wchodził w skład grona skupionego wokół Johanna Gerharda Hasenkampa, natomiast Johannes Clauberg (1622–1665), jako rektor uczelni, wprowadził już racjonalizm kartezjański, który za czasów Krummachera reprezentował wówczas Heinrich Adolph Grimm na uniwersytecie.
Teksty Krummachera zostały częściowo skomponowane z muzyką Franza Schuberta (np. Die Nacht); jego chorały (np.