Ta pierwsza próba inwazji Wietnamu Północnego na Południe od czasu ofensywy Tết w 1968 roku charakteryzowała się konwencjonalnymi atakami piechoty i czołgów wspieranych przez ciężką artylerię, przy czym obie strony wystawiły do walki najnowsze osiągnięcia technologiczne w zakresie systemów uzbrojenia.

W Strefie Taktycznej I Korpusu siły północnowietnamskie w trwającej blisko miesiąc bitwie zaatakowały pozycje obronne ARW i zdobyły miasto Quảng Trị, po czym ruszyły na południe w celu przejęcia Huế. Podobnie atakujące wyeliminowali siły obrony granicznej w Strefie Taktycznej II Korpusu i ruszyła w kierunku stolicy prowincji Kon Tum, grożąc otwarciem drogi do morza, co podzieliłoby Wietnam Południowy na dwie części. Na północny wschód od Sajgonu, w Strefie Taktycznej III Korpusu, siły Wietnamskiej Armii Ludowej zajęły Lộc Ninh i ruszyły, aby zaatakować stolicę prowincji Bình Long w An Lộc.

Kampanię można podzielić na trzy fazy: kwiecień był miesiącem postępów Wietnamskiej Armii Ludowej; maj stał się okresem równowagi;