Gospodarka Portugalii W okresie złotego wieku rolnictwo w Portugalii orientowało się bardziej na rynek. Powstawały liczne miejskie rynki zbytu na podstawowe uprawy, a rolnicy z większą ilością ziemi skupiali się na uprawach na eksport. Zaczęto dzierżawić tereny dla przedsiębiorców, a ci podnajmowali ją chłopom. Rosło zapotrzebowanie na tereny pod rolnictwo, korona próbowała kontrolować transfery ziemi, a zyski dla budżetu z czynszów i opłat znacznie wzrosły. Zaczęto osiedlać tereny opuszczone podczas epidemii czarnej ospy oraz wycinać lasy pod pola uprawne. Nadmierne wylesianie terenów spowodowało zapoczątkowanie przez Manuela programu sadzenia drzew.
Portugalski handel skorzystał na złotym wieku najwięcej ze wszystkich gałęzi w gospodarce. Dzięki zacieśnianiu monopolu handlowego oraz zwiększeniu wydajności ściągania podatków znacznie zwiększono wpływy do portugalskiego budżetu. Eksportowano z Portugalii sól, wino, oliwę z oliwek, suszone owoce, wosk i miód a importowano zboża, tekstylia, wyroby żelazne i broń palną. W Lizbonie osiedlali się kupcy z całej Europy. Jednym z dochodów z handlu był reeksport towarów zza oceanu. W 1499 przeniesiono portugalskie centrum handlu z Brugii do Antwerpii, gdzie zaczęto sprzedawać pieprz oraz produkty z dalekiego wschodu. W 1520 roku ogłoszono monopol portugalski na handel pieprzem.