W 1799 roku wrócił z Bogusławskim do Warszawy, jednak zamiłowanie do hazardu i postępująca choroba umysłowa przyczyniły się do utraty przez artystę dotychczasowej pozycji. W 1802 roku opuścił Warszawę, następnie przez krótki czas występował w Mińsku i Grodnie. Zmarł w szpitalu dla obłąkanych.
Ceniony był przez Wojciecha Bogusławskiego, który opisywał go jako człowieka utalentowanego, o pięknej postawie, średniego wzrostu, dysponującego niezbyt wysokim, ale czystym i przyjemnym głosem tenorowym. Należał do najbardziej podziwianych śpiewaków scenicznych epoki stanisławowskiej, podczas występów w Warszawie zasłynął rolami w takich operach jak Dla miłości zmyślone szaleństwo Antonia Sacchiniego, Zazdrośnik na doświadczeniu Pasquale Anfossiego, Dwa się kłócą, trzeci zyskuje Giuseppe Sartiego, Piękna Arsena i Dezerter Pierre’a-Alexandre’a Monsigny’ego, Fraskatanka Giovanniego Paisiella, Axur, król Ormus Antonia Salieriego, Rzecz rzadka i Drzewo Diany Vicente’a Martína y Solera oraz Cud mniemany, czyli Krakowiacy i Górale Jana Stefaniego.
Ze związku ze śpiewaczką Magdaleną Jasińską doczekał się dwójki dzieci. Zarówno syn, Dominik Kaczkowski, jak i córka, Agnieszka Zdanowicz, zostali aktorami.
Przypisy
Kategoria:Polscy śpiewacy operowi Kategoria:Polscy tenorzy Kategoria:Polscy aktorzy teatralni Kategoria:Urodzeni w 1763 Kategoria:Zmarli w 1805