Wcześniej, bo jeszcze w czasie II wojny światowej nagrał dwa tzw. V-Discs z czterema utworami – jeden z trębaczem „Muggsym” Spanierem, a drugi z grupą All Stars. Był kompozytorem jednego z utworów, pt. Pee Wee Speaks. Wydane w styczniu 1945 przez U.S. Navy i U.S. Army w formie singli, były nadawane przez wojskowe rozgłośnie radiowe dla żołnierzy amerykańskich w kraju i za granicą.
Po powrocie do aktywności zawodowej grał z pianistą Artem Hodesem, Spanierem i Condonem. Sporadycznie prowadził też własne grupy. W 1957 został gwiazdą programu telewizji CBS „The Sound of Jazz”. W ostatniej dekadzie życia często pojawiał się na festiwalach jazzowych i uczestniczył w międzynarodowych tournées organizowanych przez producenta muzycznego i pianistę George’a Weina. Kilkakrotnie wystąpił na Newport Jazz Festival. W 1957 zagrał z oktetem kornecisty Ruby’ego Braffa. Dwa lata później z grupą Weina wykonał tam m.in. bluesa Pee Wee Russell's Unique Sound. W 1963 pojawił się w Newport w dwóch zespołach – Weina i pianisty bebopowego Theloniousa Monka. Z kwartetem Monka zagrał długie solo z w utworze Blue Monk, które spotkało się z mieszanym przyjęciemColin Larkin, The Guinness Encyclopedia of Popular Music, wyd. Oxford University Press, 1992, .