W grudniu 1943 aresztowany przez Gestapo, po sześciu miesiącach deportowany do obozów w Oświęcimiu i następnie Mauthausen.

Po oswobodzeniu w 1945 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej, przekształconej w 1948 w Polską Zjednoczoną Partię Robotniczą; od 1945 do 1947 był funkcjonariuszem PPR we Francji. W latach 1947–1949 attaché techniczny w ramach Attachatu Handlowego przy ambasadzie RP w Paryżu. Równocześnie od listopada 1945 był rezydentem Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego we Francji. Od lipca 1947 do marca 1949 niejawny naczelnik wydziału w ramach Departamentu VII MBP (wywiad zagraniczny), w marcu 1949 został dyrektorem tego departamentu. Był zamieszany w aferę Tatara-Utnika-Nowickiego, m.in. kilkukrotnie przyjął część funduszy od generała Stanisława Tatara.

W 1949 powrócił do Polski. Od marca do października 1949 pozostawał podsekretarzem stanu w Ministerstwie Handlu Zagranicznego. Pełnił następnie tę funkcję w Ministerstwie Handlu Wewnętrznego (październik 1949 – marzec 1958) i ponownie MHZ (marzec 1958 – marzec 1968). W marcu 1968 został wykluczony z PZPR w związku z zarzutami nieprawidłowości finansowych i szkodliwej działalności w handlu zagranicznym. Miał później zostać zatrudniony w Zakładach Ceramiki Radiowej.