Wileński Słownik języka polskiego – dwutomowy słownik języka polskiego z roku 1861. Nazywany również słownikiem Orgelbranda.
Uwagi ogólne Słownik ukazał się w wydawnictwie Maurycego Orgelbranda w Wilnie. Jego autorami byli: Aleksander Zdanowicz (redaktor naczelny), Michał Bohusz Szyszko, January Filipowicz, Walerian Tomaszewicz, Florian Czepieliński, Wincenty Korotyński. Jest to pierwsze w historii polskiego słownikarstwa dzieło zbiorowe. Nawiązuje do słownika Lindego (1807-1814), jednak jest od niego obszerniejszy i ma inną mikrostrukturę. Autorzy uwzględnili ponadto nowe słownictwo nieznane jeszcze Lindemu, zaczerpnięte z utworów literackich i dzieł naukowych. Korzystali również ze słowników przekładowych, przede wszystkim z polsko-niemieckiego słownika Mrongowiusza oraz słowników polsko-francuskich.
Słownik liczy 110 000 haseł ułożonych w porządku ściśle alfabetycznym. Uwzględnia polskie słownictwo regionalne, szczególnie kresowe, słownictwo potoczne, gwarowe, ale również terminologię różnych dziedzin nauki. Licznie reprezentowane są zapożyczenia, szczególnie galicyzmy, obecne są również zapożyczenia z języka angielskiego.