A. Dworzak, Osiemnastowieczne uroczystości z udziałem cudownych obrazów na terenie województwa bełskiego. Zarys problematyki, „Rocznik Historii Sztuki”, 45, 2020, 109-138. Liczne, okazałe wota składane przy obrazie Matki Boskiej Tartakowskiej wymienione w A. Dworzak, Kościół parafialny pw. św. Michała Archanioła w Tartakowie, [w:] Kościoły i klasztory rzymskokatolickie na terenie dawnego województwa bełskiego, t. 1, red. A. Betlej, A. Dworzak, Kraków 2021, s. 862-863.. Kuria lwowska ostatecznie uznała obraz tartakowski za cudowny dekretem wydanym w r. 1777. mały|Kościół w 1912 roku. Według opisu z r. 1777 w kościele znajdowało się pięć drewnianych ołtarzy: wielki pw. św. Michała Archanioła, boczne: pw. Ukrzyżowania, pw. Zwiastowania, należący do Bractwa Różańcowego, w którym znajdował się cudowny obraz Matki Boskiej Tartakowskiej, a na zasuwie obraz Niepokalanego poczęcia, następnie czwarty pw. św. Tadeusza Apostoła i ostatni pw. św. Tekli i Męczenników. W r. 1779 ks. Augustyn Kostkiewicz ufundował nowy ołtarz główny, i wyprawił huczne obchody przeniesienia o niego cudownego obrazu z ołtarza bocznego Bractwa Różańcowego. Wraz z objęciem probostwa w r. 1784 przez dotychczasowego promotora Bractwa Różańcowego ks.