1738), który pozostawił je wdowie Karolinie Teresie z Radziwiłłów. W 1740 r. dzięki małżeństwu z Radziwiłłówną w jego posiadanie wszedł Józef Aleksander Jabłonowski, przedstawiciel możnej rodziny koronnej, który w tym czasie wiązał swą karierę z Wielkim Księstwem Litewskim. Ok. 1748 r. książę podjął we włości nadniemeńskiej budowę wystawnej rezydencji na surowym korzeniu, którą projektował na swą nową stolicę rodową. Stało się to niewątpliwie manifestacją powiązań z Wielkim Księstwem, które potwierdziło otrzymanie dygnitarii stolnika litewskiego (1744), a następnie urzędu wojewody nowogródzkiego (1755). W drugiej połowie lat pięćdziesiątych XVIII w. Jabłonowski zaniechał jednak zainteresowania swą litewską rezydencją, przenosząc się na stałe do Lachowiec na Wołyniu. Zapewne nigdy nie zostały zrealizowane plany budowy towarzyszącego siedzibie prywatnego miasteczkaJabłonów, [w:] Roman Aftanazy, Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, wyd. drugie przejrzane i uzupełnione, t. 3: Województwo trockie, Księstwo Żmudzkie, Inflanty Polskie, Księstwo Kurlandzkie, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1992, s. 48, , (całość).