Edward Buca (ur. 24 marca 1926 w Nadybach, zm. w 2013) – polski żołnierz ruchu oporu podczas II wojny światowej, członek Armii Krajowej, więzień sowieckich łagrów.
Życiorys Przed wybuchem wojny zdołał ukończyć sześc klas szkoły podstawowej. W wieku 15 lat został wstąpił w szeregi Armii Krajowej. Brał udział w walkach w okolicach Lwowa, był również dowódcą grupy likwidacyjnej w Samborze. Dwukrotnie aresztowany przez Niemców, za każdym razem udało mu się uciec.
Po zajęciu miasta przez Armię Czerwoną, został członkiem organizacji wojskowej NIE. Kiedy NKWD przeprowadziło masowe aresztowania wśród Polaków, w dniu 4 maja 1945 roku zatrzymany i uwięziony został także Buca. W sierpniu 1945 roku Wojenny Trybunał Armii Radzieckiej skazał go na śmierć, jednak wskutek napisanej wraz z innymi prośby, Rada Najwyższa ZSRR zamieniła karę na 20 lat katorgi. Został zesłany do Workuty, gdzie pracował m.in. przy budowie kopalni, elektrowni, linii kolejowych i innych obiektów.