W trakcie działań wojennych, podczas miesięcznego urlopu zdał w gimnazjum egzamin dojrzałości a później od sierpnia do października 1918 r. służył na froncie francuskim m.in. pod Verdun. Tam zaangażował się w działalność Polskiej Organizacji Wojskowej z zamiarem przejścia do armii Generała Hallera. Plany te jednak nie doszły do skutku, ponieważ wojna dobiegła końca.
W grudniu 1918 r. wrócił do kraju i wstąpił w szeregi Wojska Polskiego. Uzyskał przydział do 19 pułku piechoty, późniejszego 1 pułku strzelców podhalańskich w Nowym Sączu. 1 marca 1919 jako chorąży został formalnie przyjęty do Wojska Polskiego, mianowany podporucznikiem, zaliczony do 1 Rezerwy armii, powołany do służby czynnej na czas wojny i przydzielony do 19 pułku piechotyDz. Rozk. Wojsk. Nr 27 z 11 marca 1919, poz. 867.Dz. Rozk. Wojsk. Nr 29 z 15 marca 1919, poz. 929.. Walczył przeciwko wojskom czeskim na Spiszu w okolicach Kieżmarku i Lubowli. Po krótkim urlopie w rodzinnym domu, został wysłany na front ukraiński. Od 19 stycznia 1919 r. walczył jako dowódca III plutonu w I batalionie (w ramach Grupy Operacyjnej „Bug” generała J. Romera) na froncie ukraińskim w okolicach Rawy Ruskiej. Walczył m.in. pod Uhnowem, Wólką Mazowiecką, Karowem, Bełzem, Sokalem, Szczercem oraz Niemirowem.