Był członkiem Okręgowego Komitetu Robotniczego PPS-Frakcji Rewolucyjnej. Na skutek zdrady jednego z członków Milicji PPS został 1 listopada 1907 aresztowany na posiedzeniu OKR i osadzony w więzieniu przy ul. Targowej, a następnie więzieniu przy ul. Długiej (późn. ul. Gdańska) w Łodzi. W grudniu 1908 został skazany przez Tymczasowy Sąd Wojenny w Łodzi na 8 lat katorgi, którą odbywał w Łodzi, Sieradzu, więzieniu mokotowskim w Warszawie oraz twierdzy Szlisselburskiej. W 1915 został zesłany na osiedlenie w guberni jakuckiej, skąd został wyzwolony po rewolucji lutowej (1917). Następnie zaangażował się w działalność PPS w Rosji, w ramach której działał m.in. w Komisariacie do Spraw Polskich.

Powróciwszy do Łodzi w sierpniu 1918, został członkiem Komitetu Dzielnicowego PPS Bałuty. W listopadzie 1918 uczestniczył w rozbrajaniu wojsk niemieckich w Łodzi, następnie w 1919 został przewodniczącym Komitetu Dzielnicowego. Był członkiem delegacji łódzkiej podczas XVIII Kongresu PPS w lipcu 1921 w Łodzi. W związku z postępującą utratą słuchu utrudniającą mu kontakt, wycofywał się z działalności partyjnej, ograniczając ją do działania od 1924 w Okręgowym Sądzie Partyjnym oraz zasiadania w Radzie Miejskiej w Łodzi (1927–1932).