Władysław Markowski, ps. Mendel Markus (ur. 3 lipca 1882 na Wołyniu, zm. 13 sierpnia 1944 w Warszawie) – major artylerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy.
Życiorys W czasie I wojny światowej walczył w szeregach rosyjskiej 79 Brygady Artylerii, która wchodziła w skład 79 Dywizji Piechoty. Awansował z chorążego na podporucznika. 30 czerwca 1915 pozostawiony na polu bitwy i uznany za zaginionego.
1 czerwca 1921, w stopniu podporucznika, pełnił służbę w 18 dywizjonie artylerii ciężkiej. Później został przeniesiony do 9 pułku artylerii polowej. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 53. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W 1923 pełnił służbę w 1 pułku artylerii ciężkiej w Modlinie na stanowisku pełniącego obowiązki komendanta kadry baterii zapasowej. W następnym roku został przesunięty na stanowisko dowódcy I dywizjonu. 1 grudnia 1924 prezydent RP nadał mu stopień majora z dniem 15 sierpnia 1924 i 15. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W maju 1926 został przeniesiony do kadry oficerów korpusu artylerii z jednoczesnym przydziałem do Zakładu Przeciwgazowego w Zegrzu na stanowisko kierownika zakładu. 10 czerwca tego roku objął obowiązki kierownika zakładu.