Golenie samca są nieuzbrojone.
Ekologia i występowanie Owad rozmieszczony od nizin po góry, gdzie dochodzi do piętra subalpejskiego. Zasiedla suche i wilgotne łąki, pastwiska, pobrzeża wód, młaki, zarośla i lasy liściaste.
Zarówno larwy, jak i postacie dorosłe są oligofagicznymi fitofagami bobowatych. Wśród ich roślin pokarmowych wymienia się: groszki leśny, łąkowy i wiosenny, komonicę błotną i zwyczajną, koniczyny białą, pagórkową i pogiętą, sparcetę siewną, traganek szerokolistny oraz wyki długożagielkową, płotową i ptasią. Endofagiczne larwy żerują drążąc chodniki w łodydze rośliny. Tam też następuje przepoczwarczenie. Aktywne postacie dorosłe obserwuje się od kwietnia do września.
Gatunek palearktyczny, w Europie znany z Irlandii, Wielkiej Brytanii, Francji, Luksemburga, Holandii, Niemiec, Szwajcarii, Austrii, Włoch, Danii, Szwecji, Norwegii, Finlandii, Estonii, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Ukrainy, Chorwacji oraz północy europejskiej części Rosji, w Afryce Północnej z Algierii, a w Azji z zachodniosyberyjskiej części Rosji. W większości Europy jest jedynym przedstawicielem rodzaju (tylko we Włoszech występuje jeszcze inny gatunek). W Europie Środkowej jest nieczęsty, a w niektórych rejonach należy do rzadkości.
Przypisy
Kategoria:Pędrusiowate Kategoria:Chrząszcze Algierii Kategoria:Chrząszcze Europy Kategoria:Chrząszcze Rosji Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1808 roku