W odróżnieniu od zarodkowania powodowanego indukowaną odkształceniem migracją granicy, proces koalescencji podziaren staje się dominującym przy dużych stopniach umocnienia plastycznego. Częstymi miejscami pojawiania się takich zarodków są granice ziaren, granice bliźniacze, wtrącenia niemetaliczne oraz pasma odkształceń. Jest to spowodowane lokalnym, silnym zakrzywieniem płaszczyzn sieci krystalicznej.
Proces rekrystalizacji można podzielić na dwa etapy: rekrystalizację pierwotną rekrystalizację wtórną.
Rekrystalizacja pierwotna Rekrystalizacja pierwotna jest procesem tworzenia się nowych ziaren i ich dalszego wzrostu. Etap zarodkowania polega na tworzeniu się małych obszarów o niemal idealnej strukturze krystalicznej, zdolnych jednocześnie do ciągłego wzrostu kosztem odkształconej osnowy. Etap zarodkowania zależy przede wszystkim od struktury materiału po odkształceniu, wielkości zmagazynowanej energii oraz temperatury wyżarzania rekrystalizującego. Zarodki tworzą się lokalnie w miejscach o podwyższonej energii, a ich rozrost związany jest z ruchem granic ziarn. W momencie, kiedy nowe nieodkształcone ziarna zetkną się ze sobą i osnowa zostanie wyczerpana, rekrystalizacja pierwotna zostaje zakończona.