Borowica – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie krasnostawskim, w gminie Łopiennik Górny, u ujścia rzeki Rejki do Wieprza. Miejscowość leży na granicy trzech mikroregionów: Pagórów Chełmskich, Obniżenia Dorohuckiego i Wyniosłości Giełczewskiej. W północno-zachodniej części wsi swój początek bierze kanał Wieprz-Krzna, a w okolicach wsi swój bieg kończą rzeki Rejka i Łopa.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa chełmskiego.
Wieś stanowi sołectwo gminy Łopiennik Górny. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) wieś liczyła 257 mieszkańców.
Borowica jest siedzibą rzymskokatolickiej parafii Przemienienia Pańskiego.
Historia Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi ze spisu poborowego z 1564 r. Borowica wchodziła wtedy w skład dóbr ziemskich Żulin. Pod koniec XVIII w. ziemie te stały się własnością Kazimierza Krasińskiego, który ufundował budowę miejscowego kościoła. Po jego śmierci Borowica została odziedziczona przez jego córkę, pisarkę Elżbietę Jaraczewską. Tu też powstała znaczna część jej dorobku literackiego.
Według spisu miast, wsi, osad Królestwa Polskiego z roku 1827, Borowica w ówczesnej gminie i parafii Pawłów, posiadała 32 domy i 295 mieszkańców.