Po jednej stronie znaleźli się żołnierze oddziałów czetnickich armii jugosłowiańskiej, którzy byli lojalni wobec królewskiego rządu na uchodźstwie, po drugiej członkowie Narodowej Armii Wyzwolenia Jugosławii nazywani po prostu partyzantami, opowiadający się za rewolucyjnym wprowadzeniem systemu komunistycznego i zniesieniem monarchii. Przywódca czetników Dragoljub Mihailović wycofał się z powstania pod koniec października i próbował rozpocząć negocjacje z rządem kolaboracyjnym i Niemcami w celu zniszczenia partyzantów, nie odniosło to jednak skutku.
Okupant wkrótce zgromadził większe siły i przy użyciu terroru stłumił powstanie w Serbii, lecz ocalałe siły partyzanckie wycofały się do Bośni, gdzie utworzyły 1 Brygadę Proletariacką. Po upadku powstania Serbia była w dużej mierze terytorium spacyfikowanym, aż do przybycia Armii Czerwonej i powrotu partyzantów podczas operacji belgradzkiej w 1944 roku. Tymczasem czetnicy wykazywali coraz mniejszą chęć walki z niemieckimi okupantami, a coraz większą do zwalczania komunistycznych partyzantów. Mimo to Mihailoviciowi udało się ugruntować swoją pozycję jako jedynego legalnego przedstawiciela rządu na uchodźstwie, który dążył do podporządkowania mu wszystkich sił ruchu oporu w Jugosławii.
Przypisy
Serbia, 1941 Powstanie, 1941 Kategoria:Jugosławia w XX wieku Kategoria:Działania zbrojne w 1941 Kategoria:1941 w Europie