Głównym celem projektu było nie tylko fizyczne połączenie obu budowli, ale także stworzenie imponującej sceny dla papieskich ceremonii, turniejów, spektakli oraz miejsce rekreacji. Dziedziniec miał również pomieścić rosnącą papieską kolekcję antycznych rzeźb, w tym m.in. Grupy Laokoona i Apolla Belwederskiego, które stały się zaczątkiem Muzeów Watykańskich. schodami i rampami, inspirowaną starożytnymi rzymskimi kompleksami, takimi jak sanktuarium Fortuny Primigenii w Praeneste.
Jedność przestrzenna Cortile del Belvedere została naruszona w późniejszych wiekach. Pod koniec XVI wieku (ok. 1585-1590) papież Sykstus V zlecił budowę poprzecznego skrzydła Biblioteki Watykańskiej, które przecięło dziedziniec na dwie części. W latach 1817-1822 wzniesiono kolejne poprzeczne skrzydło, tzw. Braccio Nuovo (Nowe Skrzydło) Muzeów Watykańskich, zaprojektowane przez Raffaele Sterna, które dodatkowo podzieliło górną część dziedzińca.
Architektura Projekt Bramantego dla Cortile del Belvedere był jednym z najbardziej ambitnych założeń architektury renesansowej. Jego główne cechy architektoniczne to: