Po wojnie zatrudnił się w Hucie "Kościuszko" w Chorzowie. Był początkowo asystentem, by po przejściu kolejnych szczebli zawodowych objąć w 1947 dyrekcję huty. W 1948 został dyrektorem ds. inwestycji Hajduckich Zakładów Hutniczych w Chorzowie. W 1950 zakłady te zostały zlikwidowane, a Schillak przeszedł do Przedsiębiorstwa Budowy Zakładów Przemysłu Ciężkiego w Krakowie (jako terenowy dyrektor budowy), a po kilku tygodniach do Huty im. Bieruta w Częstochowie, gdzie był dyrektorem ds. inwestycji i naczelnym inżynierem. Te same stanowiska zajmował następnie w Centralnym Zarządzie Przemysłu Hutniczego w Katowicach (1951-1958) i Hucie "Florian" w Świętochłowicach.
Niezależnie od pracy w przedsiębiorstwach zajmował się pracą naukowo-dydaktyczną. Od września 1952 był wykładowcą w Zakładzie Techniki Cieplnej i Pieców Przemysłowych Instytutu Metalurgii Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie, gdzie prowadził zajęcia z budowy i eksploatacji pieców przemysłowych i techniki cieplnej. W latach 1963–1966 kierował Katedrą Gospodarki Cieplnej. W 1960 obronił doktorat nauk technicznych na podstawie rozprawy Badania hydraulicznych żużli wielkopiecowych i martenowskich oraz próba ich intensyfikacji z wykorzystaniem ciepła płynnych żużli, przygotowanej pod kierunkiem Feliksa Olszaka.