Pozostałe języki sinotybetańskie występują głównie w strefach górskich: na południowych stokach Himalajów, na wschodnim skraju Wyżyny Tybetańskiej oraz w górach ciągnących się od północno-wschodnich Indii po północną Mjanmę i południowo-zachodnie Chiny. Wiele z nich ma niewielką liczbę użytkowników i słabą dokumentację.
Spośród języków wymienionych w ósmym wykazie Konstytucji Indii tylko dwa należą do rodziny sinotybetańskiej: manipuri (meitei) oraz bodo.
Języki piśmienne i systemy pisma Najstarszą i najlepiej poświadczoną tradycję piśmienną w obrębie tej rodziny ma język chiński, zapisywany od ponad trzech tysięcy lat za pomocą pisma chińskiego. Najstarsze zabytki języka chińskiego to inskrypcje na kościach wróżebnych z II tysiąclecia p.n.e.
Poza językami chińskimi najlepiej poświadczonymi językami piśmiennymi tej rodziny są tybetański, birmański oraz tangucki. Pismo tybetańskie wywodzi się z VII wieku n.e., natomiast najstarsze dłuższe teksty tybetańskie odnaleziono m.in. w Dunhuang. Najstarsze świadectwa pisma birmańskiego pochodzą z XII wieku, np. inskrypcja Myazedi. Język tangucki był zapisywany za pomocą pisma tanguckiego, inspirowanego modelem chińskim.