Wynika to z bardzo dużej różnorodności języków, słabej dokumentacji wielu z nich, silnych wpływów arealnych oraz faktu, że wiele małych języków używanych jest na terenach górskich i przygranicznych.
Klasyfikacja Wewnętrzna klasyfikacja języków sinotybetańskich jest nieustalona. Najbardziej tradycyjne ujęcie wyróżnia dwa główne człony:
języki sinotybetańskie sinickie tybeto-birmańskie
Jednak wiele nowszych ujęć odchodzi od tak prostego podziału. Część badaczy uważa, że wspólne innowacje wszystkich języków niesinickich nie zostały dotąd wykazane, a więc gałąź „tybeto-birmańska” może być bardziej kategorią tradycyjną niż dobrze uzasadnioną jednostką genetyczną.
W bardziej ostrożnych klasyfikacjach wyróżnia się kilkadziesiąt dobrze poświadczonych mniejszych grup, nie przesądzając o ich wzajemnych związkach na wyższym poziomie.