W latach 1914–1918 był związany ze Związkiem Wyzwolenia Ukrainy. Po wojnie został docentem na Ukraińskim Uniwersytecie Państwowym w Kamieńcu Podolskim, a następnie nauczycielem w gimnazjach i uczelniach we Lwowie i Jaworowie. W 1923 lub 1929 roku (źródła podają różne dane) został profesorem w szkole średniej w Odessie ( w Odessie).
W 1933 roku został aresztowany przez władze radzieckie jako „polski szpieg” i zesłany do łagru na 10 lat. Przebywał w Karelii i okolicach Archangielska, gdzie pracował przy budowie kanału Białomorsko-Bałtyckiego.
Po zwolnieniu pracował kolejno w Tomsku, Semipałatyńsku (dziś Semej w Kazachstanie) oraz w Swierdłowsku (dziś Jekaterynburg), gdzie od 1944 do 1947 był nauczycielem (lub profesorem, źródła podają różne dane), m.in. na . W 1954 wrócił na Ukrainę. W 1956 roku został i wykładał na uczelniach we Lwowie, m.in. (od 1961 r.) na Uniwersytecie Lwowskim. Zmarł we Lwowie 7 października 1970 roku. Pochowany został na Cmentarzu Łyczakowskim.