znaczenie tego zajęcia spadło po II wojnie światowej. Hodowlą zajmowali się głównie Karaimi, choć brali w niej udział również Tatarzy i chrześcijanie. Procesem tym oprócz ludności Trok zajmowała się m.in. ludność Zatrocza, Malowanki, Ołony, Zalewszczyzny, Rojewia i Wieliczkowa. Z uprawą ogórków wiąże się karaimskie przysłowie Chyjar kietti Kownaga czyli ogórki pojechały do Kowna, stosowane w obliczu przymrozków i przemarzniętych, zniszczonych zbiorów.
Ogórek spożywany był w formie deserowej, schłodzony i polany miodem lub posypany cukrem (z tego powodu nazywano go brzoskwinią północy). Drugim przeznaczeniem ogórków było kiszenie – tradycyjną formą tego procesu było kiszenie w drewnianych beczkach pod lodem jeziora Galwe.
Odmiana od dawna i popularnie uprawiana jest w Polsce. Jej walorem jest m.in. odporność na parch dyniowatych (porażenie Cladosporium cucumerinum) oraz mozaikę ogórka.
Przypisy
Kategoria:Troki Kategoria:Dyniowate