W 1851 roku został adiutantem w dowództwie generalnym Korpusu Gwardii, a następie, w stopniu majora, trafił od sztabu generalnego tego Korpusu. W 1856 roku awansował na podpułkownika (niem. Oberstleutnant) i został przeniesiony do Wielkiego Sztabu Generalnego oraz powierzono mu prowadzenie wykładów w Szkole Wojennej. W 1857 roku został szefem sztabu Korpusu Gwardii, a jeszcze w tym samym roku objął identyczne stanowisko w III Korpusie Armijnym. Po awansie na pułkownika (niem. Oberst) w 1859 roku powierzono mu dowództwo nad 36. Pułkiem Piechoty. Rok później stanął na czele nowoutworzonego 66. Pułku Piechoty.
Wraz z awansem na generała majora (niem. Generalmajor) w 1863 został dowódcą 19. Brygady Piechoty. Na czas wojny z Danią pełnił obowiązki dowódcy 21. Brygady Piechoty, a po zakończeniu konfliktu został tymczasowym dowódcą 10. Dywizji Piechoty. Przed wybuchem wojny prusko-austriackiej awansował na generała porucznika (niem. Generalleutanat) i został pełnoprawnym dowódcą 10. Dywizji. W trakcie konfliktu uczestniczył w bitwach pod Náchodem, Skalicą i Sadową. Za swoje zasługi podczas wojny został odznaczony między Orderem Pour le Mérite.