W pierwszej wersji Lüdecke założył mauzoleum na planie prostokąta, z kryptą o wejściu w podłodze, w pierwszym przęśle, przeznaczoną na cztery sarkofagi, a więc od początku mauzoleum miało być nie tylko monumentem sławiącym młodego barona, ale i grobowcem rodzinnym. Konstrukcja części nadziemnej składała się z czterech filarów z przyporami, o rzutach krzyża greckiego, murowanych z cegły i uzupełnianych profilowanymi blokami z piaskowca. W węższych bokach, będących osią założenia przestrzennego całości, wprowadzona została partia wejściowa z podejściem o pięciu stopniach, a po jej przeciwnej stronie czterodzielne okno maswerkowe z widokiem na aleję lipową. Druga z wersji powstała w lipcu 1881 roku. W obu wersjach układ rzeźbiarski wewnątrz kaplicy miał inne znaczenie symboliczne niż rzeźba wprowadzona ostatecznie do mauzoleum. thumb|left|Fotografia archiwalna rzeźby nagrobnej Lachmannowie ostatecznie zdecydowali o zmianie programu rzeźbiarskiego. Nowe przedstawienie powstało w berlińskiej pracowni Rudolfa Siemeringa. Zmarły nie śpi, lecz jest śmiertelnie ranny i gaśnie, ma szablę w dłoni, ale nie jest gotów stanąć do ziemskiego boju, a broń wysuwa się z ręki. Niebieski posłaniec pojawia się, aby przynieść pocieszenie i wskazać mu drogę.