Był również profesorem wizytującym na Uniwersytecie w Lille (1947 i 1958), Uniwersytecie Katolickim w Nijmegen (1948) oraz Uniwersytecie w Grenoble (1949). W 1954 został członkiem (KVAB). W 1964 sprawował funkcję jej przewodniczącego. Był autorem lub współautorem 17 prac naukowych oraz ponad 200 artykułów.
II wojna światowa Jako oficer rezerwy, został zmobilizowany w maju 1940. Dowodził jedną z kompanii 54. pułku liniowego. Po kapitulacji Belgii trafił do niewoli niemieckiej, w której przebywał do sierpnia 1940. W okresie okupacji nadal pracował na uniwersytecie i prowadził praktykę adwokakcką.
Działalność polityczna W latach 1944–1945 był szefem gabinetu ministra spraw wewnętrznych . Wstąpił wówczas do nowo powstałej Partii Społeczno-Chrześcijańskiej. W 1949 z jej ramienia został dokooptowany do składu Senatu. Członkiem wyższej izby Parlamentu pozostawał nieprzerwanie do 1968. Od 1952 do 1954 po raz pierwszy sprawował urząd ministra finansów (w gabinetach Jeana Duvieusarta i Josepha Pholiena). 12 stycznia 1952, po dymisji Pholiena, otrzymał misję utworzenia nowego rządu. Trzy dni później został premierem. W okresie kierowania przez niego gabinetem, w Belgii trwała recesja gospodarcza.