W 1946 powrócił do Polski, początkowo zajmując się organizacją Szkoły Radiotechnicznej dla dorosłych w Krakowie, a następnie w latach 1949–1953 kierując Technikum Kinotechnicznym w Krakowie. Od 1953 wykładał w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi. W 1957 nostryfikował dyplom inżyniera na Wydziale Łączności Politechniki Łódzkiej. W 1959 uzyskał tytuł doktora nauk technicznych, broniąc pracę doktorską na Wydziale Łączności Politechniki Warszawskiej. Był prorektorem (1954–1968) i prodziekanem Wydziału Operatorskiego i Realizacji Telewizyjnej oraz kierownikiem Zakładu Techniki Dźwiękowej PWSFTViT w Łodzi, a w latach 1980–1982 także rektorem uczelni. W 1987 przeszedł na emeryturę.

Był autorem wielu podręczników i artykułów poświęconych technice dźwięku w filmie. Należał do Rady Naukowej Muzeum Techniki oraz był członkiem Komitetu Historii Nauki i Techniki PAN.

Został pochowany na cmentarzu komunalnym Doły w Łodzi (kwatera: XII, rząd: 16, grób: 3).