Jak widać w tabeli spółgłosek, dla języków indoaryjskich charakterystyczna jest fonemiczna opozycja spółgłosek zarówno dźwięcznych/bezdźwięcznych, jak i przydechowych/bezprzydechowych. Dodatkową typową cechą jest występowanie tzw. spółgłosek retrofleksywnych (wymawianych z językiem wygiętym do tyłu, tak że czubek języka dotyka podniebienia). Ta cecha najprawdopodobniej związana jest z silnym wpływem języków drawidyjskich.

Samogłoski DewanagariTransliteracjaJako znak diakrytyczny z पDewanagariTransliteracjaJako znak diakrytyczny z पअaपआāपाइiपिईīपीउuपुऊūपूऋṛपृॠṝपॄऌḷपॢॡḹपॣएeपेऐaiपैओoपोऔauपौ

Spółgłoski Zwarte Nosowe Płynne Szczelinowe Bezdźwięczne Dźwięczne Nieprzydechowe Przydechowe Nieprzydechowe Przydechowe Bezdźwięczne Dźwięczne Miękkopodniebienneकkaखkhaगgaघghaङह Podniebienneचcaछchaजjaझjhaञñaयyaशśa Retrofleksywne टठडढणरraष Zęboweतtaथthaदdaधdhaनnaलlaसsa Wargoweपpaफphaबbaभbhaमmaवva

W sanskrycie wedyjskim istniał dodatkowo fonem - retrofleksywne „l” („ळ”), który nie zachował się w sanskrycie klasycznym, ale przetrwał w niektórych językach nowoindyjskich, jak np. marathi i radżastani.