na wschód od mostu teren tworzy taras, wznoszący się na wysokość kilkunastu metrów ponad rzeką Tamizą w kierunku historycznego centrum London.
Jest to najdalej na północ wysunięty i najstarszy z ośmiu mostów o różnym wieku, konstrukcji i przeznaczeniu (należą do nich m. in. dwa mosty kratownicowe: Kensington i Victoria w osi Ridout Street, most kolejowy Pratta konstrukcji kratownicowej oraz mały most Pratta z 1895 r. w linii King Street, obecnie pełniący funkcję kładki dla pieszych], otaczających zbieg rzek Thames i North Thames (miejsc. Main Forks of the Thames lub krócej: Main Forks), który stanowi historyczne centrum London.
Historia Obecny most jest następcą kilku starszych, drewnianych konstrukcji, które stawały w tym miejscu od 1826 roku i systematycznie były uszkadzane lub całkowicie niszczone przez wodę, głównie przez wiosenne wezbrania rzeki.
W 1861 r. gazeta „London Free Press” donosiła, że podczas powodzi, podczas której wysokość fali powodziowej sięgnęła prawie sześciu metrów, drewniany most „…wzniesiony ze składek zeszłej jesieni…” został zniesiony w ciągu jednego dnia. Ponieważ była to wówczas jedyna przeprawa przez North Thames, stąd inwestycja w żelazny most w wysokości 10 000 ówczesnych dolarów w 1875 r.