Po studiach rozpoczął aplikację adwokacką w kancelarii Wacława Brokmana, był działaczem samorządu aplikanckiego, pełnił funkcję prezesa Stowarzyszenia Aplikantów Sądowych i Adwokackich. Egzamin adwokacki zdał w 1931 roku i został wpisany na listę Okręgowej Izby Adwokackiej w Warszawie. Zajmował się drobnymi sprawami z zakresu prawa cywilnego, był działaczem Stowarzyszenia Adwokatów, zrzeszającego adwokatów pochodzenia żydowskiego. Od 1933 roku mieszkał przy ulicy Wilczej 47 w Warszawie.
Podczas kampanii wrześniowej, na apel pułkownika Romana Umiastowskiego opuścił Warszawę i udał się na wschód. Do wiosny 1940 roku przebywał we Lwowie, wówczas zdecydował się na powrót do Warszawy. Przed powstaniem getta został pobity na ulicy przez niemieckich żołnierzy. Dzięki znajomości z Bolesławem Rozensztadtem, w październiku 1940 roku udało mu się znaleźć zatrudnienie w Żydowskiej Służbie Porządkowej. Był jednym z pierwszych policjantów przyjętych do służby, otrzymał numer służbowy 145. Początkowo był członkiem komisji rekrutacyjnej ŻSP, następnie został mianowany kierownikiem Wydziału Organizacyjno-Administracyjnego w kierownictwie formacji. Opiniował pod względem prawnym wszystkie projekty Judenratu związane z funkcjonowaniem ŻSP, zajmował się również opracowaniem wszelkich regulaminów i instrukcji oraz redagowaniem okólnika „Rozkaz”.