Tarczka ma półokrągłe rejony błyszczącego oskórka w kątach bocznych. Dominują formy krótkoskrzydłe. Półpokrywy są u nich tak długie jak przedplecze, owalne, o sklepionych, jasnych żyłkach, niewyodrębnionej międzykrywce i rąbkowatej zakrywce, sięgające najwyżej do trzeciego tergitu odwłoka. Formy długoskrzydłe mają półpokrywy długości odwłoka, o wyraźnie wyodrębnionej międzykrywce. Długie i cienkie odnóża są jasne z ciemnym kropkowaniem i poprzecznym kreskowaniem. Uda trzeciej pary są węższe niż listewka brzeżna odwłoka.
Odwłok samca ma boki prawie równoległe, u samicy zaś rozszerza się owalnie ku tyłowi. Listewki brzeżne są od spodu wygraniczone bruzdami i nie są ku górze podniesione. Na sternitach nie występują połyskujące się kropki.
Biologia i ekologia thumb|Dorosły samiec w środowisku naturalnym, widok z boku Owad rozmieszczony od nizin po góry, w Alpach dochodzący do rzędnych 1400 m n.p.m. Preferuje stanowiska wilgotne do podmokłych, otwarte do częściowo zacienionych, o roślinności złożonej z wysokich traw, trzcin, turzyc czy roślin zielnych. Zasiedla wilgotne łąki, pobrzeża zbiorników wodnych, polany leśne, przesieki, skraje lasów i leśne przydroża. Sporadycznie znajdywany jest na stanowiskach suchszych.