Reimar Constantin von Alvensleben (ur. 26 sierpnia 1809 w Eichenbarleben, zm. 28 marca 1892 w Berlinie) – generał piechoty Armii Cesarstwa Niemieckiego, uczestnik wojny prusko-austriackiej i wojny francusko-pruskiej, dowódca III Korpusu Armijnego z dowództwem w Berlinie.
Życiorys W 1827 roku zakończył edukację w Korpusie Kadetów i rozpoczął służbę, jako podporucznik (niem. Secondelieutenant), w 1. Pułku Grenadierów Gwardii. Od 1836 roku pełnił funkcję adiutanta pułku, a po awansie na porucznika (niem. Premierelieutenant) został adiutantem w dowództwie 1. Brygady Landwehry Gwardii. Uczestniczył w I wojnie o Szlezwik, a w 1849 roku awansował na kapitana i przewodził kompanii podczas walk ulicznych w Dreźnie, które były związane z wiosną ludów.
Po awansie na majora w 1853 roku mianowany szefem sztabu 7. Dywizji Piechoty, a trzy lata później objął identyczne stanowisko w dowództwie 14. Dywizji Piechoty. W 1857 roku został członkiem sztabu VII Korpusu Armijnego i otrzymał awans na podpułkownika (niem. Oberstleutnant). W 1860 roku, w stopniu pułkownika (niem. Oberst), objął stanowisko szefa Wydziału Spraw Armii w pruskim Ministerstwie Wojny. Nieco ponad rok później stanął na czele 1. Pułku Grenadierów Gwardii.