Dlatego owego złego boga nazywają w swoim języku Diabłem, czyli Czarnebogiem, to znaczy bogiem czarnym. – Helmold, Kronika Słowian
Białobóg nie pojawia się w żadnych wiarygodnym źródle – został on odtworzony na zasadzie opozycji do Czarnoboga.
Źródła późniejsze Następne źródła mówiące o Czarnobogu i Białobogu pojawiają się dopiero w XVI wieku. Około roku 1530 bogów wspomina w swojej kompilacji dominikański mnich z Pirna Johan Lindner. Mimo że mieszkał w regionie łużyckim lub w jego pobliżu to najprawdopodobniej korzystał tylko ze źródeł pisanych i opowieści klasztornych, a nie z badań terenowych, przez co jego twórczość została szybko uznana za niewiarygodną np. przez czy . Uważali, że mimo iż jego źródła są liczne i różnorodne, to wykorzystywał je bezkrytycznie. Pod koniec XVII wieku w swojej liście bogów łużyckich także wymienia Czarnoboga. Tę informację również uważa się za niewiarygodną ponieważ powstała późno, kiedy łużyckie pogaństwo prawdopodobnie całkowicie wymarło, a około połowa wymienionych przez niego bogów jest pochodzenia pruskiego.