Czysty wodór nie zawiera węgla, więc w spalinach powstających przy spalaniu samego paliwa nie powstaje dwutlenek węgla (CO₂). Eliminuje to główną emisję gazu cieplarnianego typową dla spalania paliw ropopochodnych. Z tego samego powodu wkład samego paliwa w emisje związków węglowych, takich jak tlenek węgla (CO) czy niespalone węglowodory (HC), jest zerowy. W praktyce śladowe ilości CO lub HC mogą jednak pochodzić np. ze spalania oleju silnikowego (a nie z samego wodoru). Spalanie wodoru zachodzi jednak w atmosferze zawierającej azot i tlen, co może prowadzić do powstawania tlenków azotu (NOx). W tym zakresie proces spalania jest podobny do spalania innych paliw w wysokiej temperaturze (np. nafty, benzyny, oleju napędowego czy gazu ziemnego), dlatego silniki spalinowe zasilane wodorem nie są uznawane za „zeroemisyjne”.
Historia
W 1806 François Isaac de Rivaz skonstruował – jeden z pierwszych silników spalinowych – pracujący na mieszaninie wodoru i tlenu. Étienne Lenoir zbudował pojazd w 1863. W 1970 Paul Dieges uzyskał patent dotyczący modyfikacji silnika benzynowego umożliwiającej pracę w układzie wodorowo-tlenowym.
rozwija silniki spalinowe zasilane wodorem od 1970 roku. Opracowano m.in. autobus z wodorowym silnikiem spalinowym oraz samochód ciężarowy.