François Sulpice Beudant (ur. 5 września 1787 w Paryżu, zm. 10 grudnia 1850 tamżeKrzywiec 2025, s. 35) – francuski mineralog i geolog, nauczyciel akademicki.
Studiował w École polytechnique oraz paryskiej École normale supérieure. Po studiach, w latach 1811 - 1814 był nauczycielem w liceach, najpierw matematyki w Awinion, potem fizyki w Marsylii. W 1814 poświęcił się mineralogii, w związku z objęciem stanowiska dyrektora Gabinetu Mineralogicznego króla Francji Ludwika XVIII. W 1818 wyjechał w geologiczną podróż badawczą do Królestwa Węgier. W ramach tej ekspedycji badał również geologię zachodniej Galicji, w tym Tatry, Pieniny i Karpaty Zewnętrzne aż po Jasło na wschodzie, a także Kraków i kopalnię soli w Wieliczce. Wyniki badań ujął w czterotomowym dziele wydanym w 1822 we Francji, a po przetłumaczeniu również w Anglii (1823) i Saksonii (1825). Od 1820 był profesorem Sorbony, wykładając tam mineralogię, a początkowo również fizykę. Napisał wówczas podręcznik mineralogii Traité élémentaire de minéralogie, wydany także w tłumaczeniu polskim Hieronima Łabędzkiego w 1848 ("Wykład początków mineralogji i geologji...")Krzywiec 2025, s. 35.
Nazwiskiem uczonego nazwano minerał beudantytMindat .