Po zwolnieniu został ponownie wcielony jako lekarz do armii austro-węgierskiej początkowo w Nowym Sączu, a następnie w Tarnowie.
W listopadzie 1918 roku zgłosił się do Wojsko Polskiego i w stopniu porucznika objął w Tarnowie funkcję referenta Referatu Sanitarnego Sekcji Opieki Ministerstwa Spraw Wojskowych. Od listopada 1921 roku został bezterminowo urlopowany z wojska, z przydziałem do 5. Batalionu Sanitarnego a następnie do kadry zapasowej 5. Szpitala Okręgowego w Krakowie. W 1939 roku został zmobilizowany i dostał się do niewoli sowieckiej we Lwowie.
Po zwolnieniu z niewoli, został przez władze sowieckie mianowany naczelnym higienistą miasta Lwowa, a także prowadził praktykę lekarską w poliklinice. Zamordowany przez Niemców najprawdopodobniej w 1942 roku w getcie lwowskim lub w obozie janowskim.
Działalność publiczna i społeczna Mieszkał i pracował w Tarnowie jako stomatolog, pełniąc jednocześnie liczne funkcje: dyrektora Żydowskiego Domu Starców, prezesa zarządu Powiatowej Kasy Chorych, radnego Tarnowa, wicekomisarza a następnie wiceprezydenta miasta Tarnowa, przewodniczącego Komisji Rewizyjnej Izby Lekarskiej w Krakowie, członka zarządu Związku Lekarzy Państwa Polskiego, zakładał lokalny oddział Fołks-Partaj.