We wrześniu 1944 przedostał się do Śródmieścia, został reprezentantem „Ojczyzny” w Radzie Jedności Narodowej. Po upadku powstania wyszedł z Warszawy wraz z ludnością cywilną, trafił do Milanówka. Publikował w piśmie „Ojczyzny” i uczestniczył w jej zjazdach, w tym likwidacyjnym z 1945. W 1944 otrzymał nominację na Okręgowego Delegata Rządu w Poznaniu, jednak wybuch powstania uniemożliwił mu objęcie funkcji. Do Poznania dotarł najprawdopodobniej już po wkroczeniu wojsk sowieckich w lutym 1945 i po faktycznej likwidacji Okręgowej Delegatury.

Po wojnie pracował krótko jako dyrektor toruńskiego oddziału Zakładu Ubezpieczeń Wzajemnych, następnie jako redaktor w Zachodniej Agencji Prasowej i Wydawnictwie Zachodnim w Poznaniu. Był jednym ze współtwórców Instytutu Zachodniego, zgodnie z przyjętą przez współpracowników decyzją zaangażował się w prace administracji państwowej na odcinku zachodnim. W 1946 został dyrektorem handlowym Specjalnej Akcji Likwidacyjnej we Wrocławiu, od 1947 do 1949 pracownik Ministerstwa Ziem Odzyskanych (zrezygnował z pracy po politycznych naciskach na wstrzymanie uwłaszczenia na Ziemiach Odzyskanych na korzyść kolektywizacji). W 1949 zatrudniony w Centralnym Zarządzie Budowy Miast i Osiedli „ZOR” jako wicedyrektor i dyrektor Departamentu Rozwoju Gospodarki Mieszkaniowej i Komunalnej.