Przeskakując narracyjnie między postaciami, Jimenez nie chce zignorować kosztów przemocy.
Styl powieści Historia naprzemiennie prowadzona jest w narracji pierwszoosobowej, drugoosobowej i trzecioosobowej. W narracji drugoosobowej czytelnik wciela się w potomka Arayi i obecnego strażnika włóczni.
Według „Chicago Review of Books” historia ma trzy warstwy. Historia Keemy i Juna stanowi rdzeń powieści i jest przygodą fantasy. Historia ta jest opowiadana wprost „tobie”, obserwującemu ją w teatrze. W nim zaś historia jest opowiadana poprzez taniec, a fragmenty są słyszane od duchów. Wtrącenia brzmią jak wskazówki sceniczne, wykrzyknienia lub monolog wewnętrzny. Ponadto narracja często rozszerza się od głównego narratora każdej sekcji, pozwalając innym postaciom przemawiać bezpośrednio, przypominając chór grecki.
Odbiór Powieść spotkała się z uznaniem krytyków. „Kirkus Reviews” przyznał jej gwiazdkową recenzję, nazywając ją częściowo poematem, częściowo prozą – nie do przegapienia przez nikogo. Następnie ten sam portal później nazwał powieść jedną z najlepszych książek science fiction i fantasy roku.