Klęski wojsk koronnych w bitwach nad Żółtymi Wodami i pod Korsuniem wywarły przygnębiające wrażenie na szlachcie. Sejmiki wojewódzkie zwołane w 1648 przez Prymasa podjęły uchwały w sprawie nowych zaciągów i odbudowy armii koronnej. Na tej podstawie została utworzona chorągiew husarska koniuszego koronnego Aleksandra Michała Lubomirskiego. W pierwszym kwartale 1649 liczyła 100 koni.
Zrujnowana prowadzeniem walk na kilku frontach w latach 50. XVII wieku Rzeczypospolita podjęła jeszcze jeden wysiłek i wystawiła siły zbrojne liczące około 60 000 koni i porcji. Przygotowania czynione w 1660 do kampanii przeciw Rosji cechowało tworzenie wielu nowych jednostek. W kompucie wojsk koronnych 1660 występowała 142 konna chorągiew koniuszego koronnego Aleksandra Michała Lubomirskiego pod dowództwem Władysława Wilczkowskiego.
Chorągiew wzięła udział w walkach z armią rosyjską Wasyla Szeremietiewa pod Lubarem i pod Cudnowem i z dążącą jej na odsiecz armią kozacką Jerzego Chmielnickiego (atamana Tymofieja Cieciury).
W 1666, będąc w składzie dywizji regimentarza Sebastiana Machowskiego, chorągiew walczyła z kozackimi oddziałami hetmana Piotra Doroszeniki. W bitwie Brahiłowem została całkowicie zniszczona. Odtworzona została pół roku później.