wzmacniano kolana i łokcie, aby ułatwić czołganie się i walkę w ciasnych przestrzeniach.

Historia Powstanie Stoßtruppen wiązało się z kryzysem klasycznych metod walki, które w pierwszych latach wojny prowadziły do ogromnych strat bez znaczących postępów terytorialnych. Początkowo improwizowane oddziały szturmowe pojawiały się już zimą 1914–1915 w postaci niewielkich grup piechoty wysyłanych do działań specjalnych, lecz dopiero w 1916 roku zaczęto organizować je systematycznie w postaci wyszkolonych batalionów szturmowych.

Rozwój formacji był bezpośrednio związany z działalnością wyspecjalizowanych jednostek szkoleniowych, takich jak Sturmbataillon Rohr, którego zadaniem było opracowanie i rozpowszechnienie nowych metod walki zwanych Stosstruppentaktik. Taktyka ta zakładała odejście od masowych frontalnych ataków na rzecz działań niewielkich, ale wysoce mobilnych grup piechoty, zdolnych do szybkiego wykorzystania luk w obronie przeciwnika. Wprowadzenie tej koncepcji stanowiło ważny przełom w sposobie prowadzenia działań piechoty i zapowiadało zmiany charakterystyczne dla późniejszej wojny manewrowej XX wieku.