We wrześniu 1939 dotarł do Lwowa, podjął pracę jako inżynier w służbie łączności Dyrekcji Kolei Sowieckiej we Lwowie. Po inwazji niemieckiej do września 1941 ewakuował się drogą kolejową poprzez Kijów, Charków i Stalingrad do Taszkentu, gdzie następnie do kwietnia 1944 pracował jako inżynier i starszy inżynier konstruktor w Warsztatach Elektromechanicznych Kolei Żelaznych i Fabryce Kolejowej „Transsygnał”. Od 1943 do 1944 równocześnie nieetatowy instruktor CK Międzynarodowej Organizacji Pomocy Rewolucjonistom oraz działacz Związku Patriotów Polskich tamże. W marcu 1944 został starszym inżynierem w Grupie Operacyjnej Kolei Lwowskiej, a w sierpniu 1944 zastępcą naczelnika Głównych Warsztataów Elektromechanicznych Kolei Żelaznych we Lwowie. W październiku 1944 dotarł na tereny tzw. Polski Lubelskiej.

Od listopada 1944 w Polskiej Partii Robotniczej. Od 1946 członek, od 1948 członek egzekutywy Komitetu Wojewódzkiego PPR w Krakowie, w 1948 był p.o. kierownika Wydziału Komunikacji w tym komitecie;