Włoski Dwór () – zabytkowy kompleks architektoniczny w Kutnej Horze, w Czechach, będący niegdyś królewską mennicą i rezydencją monarchów czeskich. Obiekt o znaczeniu europejskim, wpisany na listę narodowych zabytków kultury.
Historia Pierwsze wzmianki o Włoskim Dworze pochodzą z połowy XIII wieku. Początkowo pełnił funkcję warownego grodu, strzegącego ważnego szlaku handlowego. Od końca XIII wieku służył jako miejsce magazynowania wydobytego srebra. W 1300 król Wacław II przeprowadził reformę monetarną, w ramach której zamknięto 17 lokalnych mennic rozproszonych po królestwie, a w ich miejsce utworzono centralną mennicę królewską w Dworze Włoskim. Nazwa obiektu upamiętnia włoskich specjalistów z Florencji, którzy przyczynili się do jej powstania. Przez kolejne 400 lat Włoski Dwór był ekonomicznym sercem Królestwa Czech, łącząc funkcje mennicy, banku centralnego i ministerstwa finansów. W tym okresie wybijano tu grosze praskie – jedną z najważniejszych walut średniowiecznej Europy – a później talary. Produkcja monet trwała aż do 1727.