Klasztor był podzielony na trzy strefy: pierwszą, przeznaczoną dla opata i mnichów, drugą – dla braci laickich, oraz trzecią – obejmującą rozległy cmentarz z karnerem (ossuarium), który stał się później samodzielnym zabytkiem. Centralnym obiektem klasztoru jest katedra Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny i św. Jana Chrzciciela, której budowę rozpoczęto wkrótce po założeniu klasztoru. W 1143 rozpoczęto wznoszenie romańskiej bazyliki, a główny okres budowy przypada na trzecią ćwierć XIII wieku. W latach 90. XIII wieku, za opata Heidenreicha, starą bazylikę zastąpiono nowym kościołem według projektu architekta Petrusa Delphini. Gotycki kościół, bez zewnętrznych przypór, był trójnawową bazyliką z transeptem i chórem otoczonym obejściem oraz wieńcem kaplic. Wnętrze charakteryzowało się sklepieniami krzyżowymi i bogatymi maswerkami okien, co nadawało mu monumentalny charakter. Podczas wojen husyckich klasztor i kościół zostały poważnie uszkodzone.